Mutluluk nedir? Bu soruya herkes kendince bir cevap verecektir. Bence insanın çevresinden ve yarınından emin olmasıdır, geleceğe güvenle bakabilmesidir. Tabi bir de sağlık da önemli. Bir an düşünelim bunların hangisi bizde var. Hele büyük şehirlerin stresi buna en büyük engel. İletişimin hızlanmasıyla dünyanın öbür ucundaki olaydan anında haber alıyoruz. Her gün yüzlerce olay oluyor. Birde ihtiyaçlar o kadar arttı ki. Cevap vermekle zorlanıyoruz. Derdin biri bitmeden biri başlıyor. Göğüslemeye yetişemiyoruz.

Hani bizim çocukluğumuzda televizyon, bilgisayar yoktu. Akşamları lamba ışığında ninelerimiz masal anlatırlardı. (Bazen o sükûneti özlüyorum) bir varmış bir yokmuş diye başlar devam ederlerdi.

"Bir ülkenin birinde padişahın dünya güzeli biricik kızı hastalanmış, ülkenin bütün tabipleri seferber olmuş. Kızcağıza bir derman bulamamışlar. En sonunda bir tabip padişaha:

-Efendim. Sizin kızınızın derdi değişik. Bildiğimiz hastalık değil. Şayet mutlu bir insanın gömleğini kızınıza giydirirseniz, kızınızın hiçbir şeyi kalmaz demiş.

Padişah naçar kalmış. Biricik kızı gözünün önünde eriyip gidiyor. Hemen zaptiyelere emir vermiş.

-Tez ülkeyi karış karış dolaşın, mutlu (dertsiz) bir insan bulup gömleğini getirin diye emir vermiş.

Hemen zaptiyeler yola koyulmuşlar. Neredeyse dersiz bir insan bulamamışlar. Ülkenin her yerini dolaştık, dönelim diyecekleri bir zamanda kuş uçmaz, kervan geçmez, ücra mı ücra bir yerde sekiz-on koyununu otlatan bir çobana rastlamışlar. Çobana:

-Ey çoban bir derdin var mı? Diye sorduklarında:

-Hiç bir derdim yok iyiyim Allah'a şükür demiş. Tabiattaki hazır meyveleri topluyorum. Koyunların sütünü sağıp içiyorum, demiş. Zaptiyeler:

-Padişahın emri bize gömleğini vereceksin, demişler. Çoban:

-İyi ama benim gömleğim yok ki, demiş.

Zaptiyeler dikkat etmişler adamın üzerinde gerçekten gömleği yokmuş. Koyun derisinde el dikimi mont gibi bir giysi varmış. Yaz kış onu giyiyormuş. Velhasıl zaptiyeler elleri boş dönmüşler."

Padişah ve kızı ne oldu bilmem ama ben de bazen mutluluğu büyük şehirlerin dışında arayasım geliyor. Büyük şehirler ne kadar konforlu olursa olsun trafiği, stresi yetiyor. Ama büyük şehirlerden de ayrılamıyoruz.

Aslında bence mutluluk biraz da tevekkül biraz sağlıkla alakalıdır. Hani derler ya dünya işlerinde kendinden aşağıdakilere, ahiret işlerinde kendinden üsten gördüğün kişilere bakacaksın. Nefsi işlerde kendinden daha kötü durumda olan kişilere bakıp şükredeceksin. Onlarla elindekini paylaşacaksın, yardım edeceksin. Ahiret işlerinde de kendine çeki düzen vereceksin ki hak hâsıl ola. Kursağından haram lokma girmeye. Böylece iki dünyada da huzuru bulasın.

Not: Bir okuyucum sokak olaylarında polisin çok acımasız davrandığını benim bunu görmediğimi belirtmiş. İlgisine teşekkür ederim. Verdiğim kıssa da bu günle kıyaslanmaz. Zaten bir kıssa. Büyük bir ihtimalle ibret olsun diye anlatılmıştır. Bu konulara fazla girmeyeceğim. Herkes istediği gibi düşünebilir. Demokrasi farklılıkları kabullenmektir.