Sultanın Köşesi

Sevda yolunun neferiyim ben. Öyle bir neferim ki silahım yok, süngüm yok; astım yok, üstüm yok. Bu yolda komutan da benim nefer de. Ne emir alırım ne emir veririm. Ne kimse bana tabi olur ne ben kimseye tabi olurum. Öylesine sermest öylesine başıboş bir hayatım vardır. Kimseye hesap sormam, hesap sorana da güler geçerim. Bunda şaşacak ne var, ben sevda yolunun neferiyim.

Bu yola girdiğim gün, yönlerim karıştı, pusulam işlemez oldu. Ne tarafa baksam yönüm orasıdır. Ne yöne gitsem pusulam o yönü gösterir. Yönüm de pusulam da gönlümdür, yolum gönlüme gider, gönlüm sevda yoluma. Bense ortada şaşkın dururum. Ne kimse beni anlar ne ben kimseyi anlamak isterim.

Bir şehre girmeden bin defa düşünün. Enine düşünün, boyuna düşünün; önünü düşünün, sonunu düşünün. Bilin ki bir defa girmekle bir şey olmaz doğru bir mantık değildir. Çoğu zaman, böyle düşünerek hayatımızın en büyük hatasını yaptığımız için kendi şehrimize bile dönememişizdir. O yüzden bu yeni şehrin bize ters düşen yapısını kabullenmek zorunda kalmışızdır. Yeni şehrin bize yabancı dünyasında iğreti bir vaziyette mutsuz ve yarı pişman bir gönülle dolaşıp durmuşuzdur.

Yeni şehrin cazip havası ile eski şehrin monoton havası arasında tercih yapmak durumunda kalanlar, hayatına biraz renk katmak arzusuyla tercihini genelde yeni şehirden yana kullanırken kendilerinden nelerin gideceğini pek hesap etmezler. Oysa kaybedilenler çoğu zaman, insanı insan yapan değerlerdir. Belki maddi değerlerden verilen tavizlerin telafisi mümkündür fakat şahsiyetten verilen tavizlerin telafisi asla mümkün olmayacaktır. Kim bilir belki de bu yeni şehir umulmadık bir felaketin baş müsebbibi olacaktır.

Hepimizin değer verdiği insan, eşya, mekan cinsinden şeyler vardır. Bunlar bizim  hayatımıza anlam katarlar. Sanki hayat onlarla daha bir anlamlı, daha bir güzel gelir bize.

Doğru mudur bir eşyaya, bir insana bu kadar değer vermek, tartışılabilir. Ama benim gözlemim, hepimizin hayatında özel yeri olan nesneler vardır. Onlar olmazsa ya da bir gün kazara yok olursa hayatımız anlamını yitirecek, dünya başımıza yıkılacak, hayat zindan olacak sanırız.

Gün gelir, dünyanın faniliği tutar, ya sevdiğimiz insanı alır elimizden ya da o çok değer verdiğimiz bir nesnemiz kırılır dökülür yok olur gider. Yani fanilik, sadece insanlara mahsus bir durum değil. Bundan nesneler de nasibini alır bir gün. Ve siz ortada öylece kalakalırsınız. İşte o gün tabiri caizse sudan çıkmış balığa dönersiniz. Çırpınışlarınız fayda etmez, feryatlarınız fayda etmez. Fanilik fenalığını yapmıştır bir kere. Ne kadar dövünürseniz dövünün faniliğin hışmına uğrayanı geri getiremezsiniz. Zaten bir müddet sonra da yeni durumunuzu kabullenirsiniz, kabullenmek zorunda kalırsınız. Kabullenemezseniz, fanilik bir fenalık da size yapar, sizi de faniler diyarına gönderir.

Şanslı insanlara daima gıpta etmişizdir ve çoğu zaman kendimizin şanstan yana yüzümüzün gülmediğini düşünmüşüzdür. Galiba bu düşünce tarzı insanın fıtratında var. Biz böyle düşünüyoruz da acaba hayvanların de şansla bir ilgileri var mıdır, ne dersiniz?

Bana sorarsanız şans hayvanlar âleminde de geçerli. En yırtıcı ve acımasız hayvan aslan değil mi? Onda merhamet kavramı hiç yoktur. Acımasız, gaddar ve zalim bir hayvandır. Öyle olmasına rağmen biz öveceğimiz insanlara aslan demeye ısrarla devam ederiz. Bu yüzden aslan şanslı hayvanlardan biridir. Hakeza, kurt da öyledir. Onu da pek olumsuz olarak nitelemeyiz.

Yırtıcılar âleminde en zavallılardan biri çakaldır. Fakat bu garibin insan gözünde hiç değeri yoktur. İnsandaki birçok olumsuzluk, çakalın ismiyle insana sıfat olarak verilir.