Sultanın Köşesi

Yaşadıklarıyla tarihe mal olan insanlar vardır. Belki kahraman değillerdir, kaşif değillerdir, mucit hiç değillerdir. Ama asırlarca unutulmazlar.

Ayyaşlığıyla unutulmayan Bekri Mustafa, sözleriyle unutulmayan Nasreddin Hoca, belki Neyzen Tevfik… (Neyzen Tevfik, ne şair olarak ne de neyzen olarak unutulmazlar arasındadır. Neyzen Tevfik ayyaşlığı ve sözleri ile unutulmayacaktır.)

Geçmişten günümüze unutulmayan bir ikili vardır: Koca Ragıp Paşa ve Şair Haşmet.

Koca Ragıp Paşa, 18. Asrın renkli simalarından biridir. Paşadır, vezirdir ama tarihe mal olmuş bir kahramanlığı da yoktur. O, kişiliği ile ön plana çıkanlardandır.

Koca Ragıp Paşa, bir yaz günü sandalla Üsküdar tarafına geçer. Hava inadına çok sıcaktır. Biraz yürüyünce kilolu vücudu iyice yorgun düşer. Üstelik epeyce susamıştır da. Bir ağacın gölgesine oturur. Yan tarafta boş bir alanda çocuklar oyun oynamaktadır. Görünürde bir çeşme de yoktur.

Çocuklara seslenir ve evi yakın olan birinin su getirmesini söyler. Çocuklardan biri "Ben getireyim amca" diyerek koşar adım evine gider. Biraz sonra elinde irice bir çanakla geri döner.

Milli Eğitim Bakanlığı liselerde okutulan ders kitaplarını lisede görev yapan öğretmenlere yazdırma kararı almıştı. Edebiyat ders kitaplarını da Ankara ve İstanbul'daki öğretmenler yazacaktı. Her iki ildeki ekipler kitapları yazacak, sonra beğenilen kitap liselerde ders kitabı olarak okutulacaktı.

Bir şans eseri olarak, İstanbul komisyonuna ben de seçilmiştim. Hikaye uzun. Zaman zaman bu konu ile ilgili yazacağım. Fakat bu hafta sizlerle Ankara'da yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum.

Kitapların yazımı bitmişti. Ankara ekibinin yazdığı kitap da beğenilmemişti. Böylece bizim yazdığımız kitaplar Talim Terbiye Kurulu'nca son denetimden geçiyordu.

Talim Terbiye'de her ayrıntı dikkatle inceleniyor, düzeltilmesi gereken yerleri düzeltiyorduk.

Murat Nizamoğlu, Pertevniyal'in yetiştirdiği eğitimcilerden biri. Çok iyi bir matematik öğretmeni. Bir dershanede çalışıyor. Matematikçi fakat edebiyatı da çok seven değerli bir arkadaş. Aynı zamanda iyi bir dost.

Sözü sohbeti dinlenir nadir insanlardan biri. Halim selim, efendi bir kişilik ve güvenilir bir insan.

Bu yazıya başlamadan takriben yarım saat önce iki saatlik bir sohbetteydik kendisiyle. Sohbette, çalışmalarından uzun uzun söz etti. Yazdığı soru bankalarına bir yenisini daha önümüzdeki birkaç gün içinde bir soru bankası daha ekleyecek.

Murat Hoca ile üç yıl aynı dershanede birlikte çalışmışlığımız vardır. Oradan bilirim, test sorusu hazırlamada usta isimlerden biridir. Onun için soru hazırlamak, işten bile değildir. Bu soru bankasını çalıştığı dershane adına hazırlıyor. Bu soru bankası bittikten sonra, bir de kendi adına bir soru bankası hazırlayacak.

Bu çalışmalar onun branşı doğrultusunda yaptığı işler. Gayet normal. Matematik öğretmeni matematik soru bankası hazırlar tabi. Bunda şaşılacak bir nokta yok tabi.

Fakat beni asıl şaşırtan projesi matematikle ilgili değil. Doğrudan edebiyatla ilgili.

Yine ilkokul öğretmenliği yaptığım yıllardan bir hatıra:

Nisanın sonlarıydı. Üç köyün okulu birlikte piknik yapacaktık. Piknik yeri olarak bizim köyün hemen yanında iki dere arasındaki çayırı  kararlaştırdık. Piknik günü, sabahleyin diğer köylerin öğrencileri okula geldikten sonra birlikte piknik alanına gittik. İkindiye kadar çok güzel vakit geçirdik. Biz piknik alanında eğlenirken piknik alanını çevreleyen iki derenin suyu da giderek artıyordu.

İlkbaharda dere suları, gündüz hava ısınınca dağlardaki karlar eridiği için önemli oranda artardı. Biz bunu hesaba katmamıştık. Pikniği bitirdiğimiz zaman dere, çocukların geçemeyeceği kadar çoğalmıştı. Bütün çocukları sırtımızda taşıyarak karşı kıyıya geçirdikten sonra misafirlerimizi yolcu ettik. Bizim öğrencileri de evlerine gönderdik.