Tanıdık Sesler

Hep senin’çündür benim dünya cefasın çektiğim Yoksa ömrümün varı sensiz neylerim dünyayı ben (SELİMİ)

(Sanırım, yaklaşık beş yüz yıl önce yazılmış bu güzel beyti günümüz Türkçesine çevirmeye gerek yoktur.)

Aklım kesti keseli bu aşk denen şeyin ne olduğunu anlamaya çalıştım, desem yeridir. Bunca çabaya karşılık hala bir şey anlamış değilim. Bu ne büyük sırdır bilemem. Bilene de aşk olsun.

Tarihe mal olmuş bir mezarlığa gidin. Orada birbirinden çok farklı mezar taşları göreceksiniz. Ve hemen hepsinin üzerinde Osmanlıca yazılar… O yazıları okuyacak kadar Osmanlıca biliyorsanız mesele yok, mezarın kime ait olduğunu öğrenirsiniz. Fakat eminim bu yazıyı okuyan dostlarımın önemli bir kısmı Osmanlıca bilmiyordur ve bilmediği için sadece taşlardaki şekillere bakacaklardır. Oysa erbabı, o taşlardaki yazıları okumadan dahi mezarda yatanın cinsiyetini ve sağlığında yaptığı işi söyleyebilir size. Çünkü mezar taşının şekli ile kişi arasında doğrudan bir bağlantı vardır.

Mezar taşlarında olduğu gibi, insanın giyiminden eğlence biçimine kadar her ne varsa bunların tümü ile de kişinin karakteri arasında mutlak surette bir bağlantı vardır. Ben inanıyorum ki bizim hayat anlayışımız genel olarak dış görünüşümüze de yansır. Tersinden bakarsak insanların görünüşleri ile iç dünyaları arasında sıkı bir bağ olduğunu iddia edebiliriz.

Faruk Nafiz Çamlıbel'in Han Duvarları adlı şiirinden bir bölüm…

Kış manzaralarını yetmiş seksen yıl önce işlemiş üstad. Kışın değişmeyen iki özelliğinden birini kar nedeniyle İstanbullular özellikle bu gün tam olarak öğrendiler: Yolda kalmak…

Ben, bizimkilerin akıllı olduğunu bir türlü kabullenemedim. Onlara akıllı gözüyle bakanların da aklından şüphe ederim. Ama bir yönlerini de her zaman çok takdir etmişimdir: Hemen hepsi hazırcevaptır. Tabiri caizse taşı gediğine koymakta pek mahirdirler.

İstedim ki bu hafta sizlere bu söz ustalarından bir demet sunayım. Sunayım da yüzünüzde bir tebessüm belirsin ve zamanın yorgunluğunu bir an için de olsa unutasınız…

Rıza Tevfik, Mısır'da iken beş parasız kalmıştır. Son çare olarak evinin kapısına "doktor" diye bir tabela asar. Derken bir fellah çıkagelir, bir hastasının olduğunu söyler. Birlikte adamın evine giderler. Bizimki bakar ki hasta öldü ölecek, artık son nefesinde. Adama, "sen hemen şu yiyecek listesini al da gel" der. Yiyecekler gelince yan odaya girer, karnını güzelce doyurur. Fakat bu esnada hasta da ruhunu teslim eder. Hasta yakını "getirdiklerimi sen yedin, hasta da öldü, bu nasıl iş" diye sitem eder. Rıza Tevfik, "bunları yemeseydim evinizden iki cenaze çıkacaktı" der.