Şimdi günümüze baktığımızda, Pele, Didi, Jairzinho, Socrates, Zico, Ronaldo, Maradona, Kempes, Ardiles, Croll, Rep, Haan, Jongbloed, Rensenbrink, Kerkhof, Beckenbauer, Overath, Breitner, Bonhoff, Karl Heinz Rumennigge, Sepp Maier, Littbarski, Matthiaus, Tomashewski, Deyna, Lato, Tardelli, Bettega, Rossi, Roberto Baggio, Maldini, Enzo Schifo, Lineker, Michael Owen, Molten Olsen, Archie Gemmill, Cubillas, Oblitas, La Rosa, Higuita, Belanov, Stoichkov, Blochin, Konkov, Onichenko gibi efsanevi yıldızlardan günümüzde -Messi hariç- hiçbirisine, son yıllardaki Dünya Kupası maçlarında rastlamak mümkün değil.

Çünkü hiçbir şey eskisi gibi değil!

Dünya Kupası finalleri her zaman egzotik özellikler taşımıştır. Tüm Dünya Kupası maçlarında olduğu gibi bu yıl da, her ülke kendi oyununu hayatın sahnesine koyuyor. Ancak o eski yıllardaki unutulmaz maçları hatırladığımızda günümüzdeki futbol, geçmişteki özlem yani "Nostalgia" ye götürüyor bizi.

Şimdiki yılların boğazına ellerimizle sımsıkı yapışıp, silkelemek istiyoruz. "Lütfen kendinize gelin" "eskisi gibi dürüst ve tertemiz olun" "futbolun Brütüs'ü olmayın" diye bağırmak geliyor içimizden.

Koşsak yakalar mıyız, kaybolanları bilinmez. Hiçbir şey eskisi gibi değil. 2010 Güney Afrika Dünya Kupası maçlarının da, eski Dünya Kupası finallerinin unutulmaz güzelliğinde olmadığı gibi.

O yıllar bütün güzellikler bizden yanaydı sanki. Oyuncuların masum halleri, futbol sevgisi, içtenliği bir bahar gibiydi. Doğruları, futbol ahlakı güçlerini simgeliyordu aslında.

Ahlâklı adam, ahlaksızlarla geçinebilendir.

Rakibin kalleşliğine uğrayan Kaka gibi terbiyeli adamlar, futbolun gerçek ahlaklı profesyonelleridir.

Eskiden hiçbir futbolcu, şimdiki 2010 Dünya Kupası'ndaki Kader Keita gibi, futbol ahlaksızı değildi.

Brezilya - Fildişi Sahilleri maçında, futbol oynayacağı yerde Kaka'nın alınterini, emeğini çalıp; kendini yalandan yere atarak rakibini oyundan attıran uçan balon Kader Keita'dan başkası futbolun sahtekarı olamazdı. Çok yakın bir zamandan tanıdık geliyordu bu yüz, futbolun beyefendi kişiliği Roberto Carlos'a attığı yumrukla Kader Keita, utanç torbasına sahte futbolunun bir yenisini daha eklemiştir.

İçindeki sevgiden pay ayırmayanlar, dünyanın hırsına koşsalar da yetişemezler.

İnsan özlüyor, içtenlikle, samimiyetle, sevgiyle, dürüstlükle oynanan eski yıllardaki futbolu, futbol balesini. 1974 Hollanda kalecisi Jongbloed'in 8 numaralı formasını, Tomashewski'nin saç bandını, Sepp Maier'in gelen topu kendi bacak arasından geçirip yaptığı plonjonu. Roger Milla'nın golden sonraki şovunu, Meksika kalecisi Higuıta'nın attığı taklaları, çocukluk günlerimizdeki dünya kupası maçlarının geçmişteki özlemini..

Dalgasız dümensiz futbolu, arkadaşlığı...

İnsan özlüyor,

İnsan özlüyor, 1974 Münich Olimpiyat Stadı'nda oynanan Dünya Kupası finalini...

Hâlâ, dün gibi aklımızda, hafızalarımızdan silinmiyor... Bir sevda masalı gibi saklanıyor, unutulmuyor..

Ahlâkı öğrenmek için geçmişi tanımak gerekir.

İşte bu yüzden diyoruz ki ;

Hiçbir şey eskisi gibi değil.!