Eğitim Sanatı

Herşey bir merhaba ile başlar. Konuşarak beynimizdeki düşünceleri paylaşırız. Bitkileri, hayvanları ya da su gibi diğer hayati önemi olan varlıkları bile etkilediği tespit edilmiş olan sözün gücü, insan yavrusuna ne yapabilir?

Zeka özürlü olduğu tespit edilmiş bir eğitim alan hangi sözcüklere ruhunun kapısını açar? Cahillikleriyle yargılayamayacağımız ebeveynlerin yavrularının hangi iletişim kelimeleri üzerine davranış değişikliklerinde bulunmalarına yardımcı olabiliriz?

Önceleri simsiyahtılar, sonraları lacivert oldular. Şimdilerde Okul Aile Birliklerinin kabülünden geçen renk renk önlükler İlköğretim okullarını süslüyor. Genel ve Mesleki Liseler erkek eğitim alanları hala ceket pantolan takım içine sıkıştırmakta kararlı. Bazı anaokullarında nadirde olsa yavru eğitim alanlardan önlük giyilmesi isteniyor.

Yeni bir okula atanan eğitim veren okuldaki öğrencilerinin ekonomik yoksunluk düzeyini nasıl anlar? Peki anlaması, bilmesi gerekir mi?

Bir çarşamba günü sabah andımız okunduğu sırada bir kız eğitim alan bayılır. Okula 112 acil yardım ekipleri gelir ve öğrenciyi hastaneye götürür. Hastanede ayılan genç kızımız, müdahale eden doktora 3 gündür aç olduğunu söyler. Onun açlığını hiç kimse fark etmemiştir. Hemşire ablaları yemekhanede yemek ısmarlayıp evine bırakırlar. Açlığın hiç kimse tarafından fark edilmemesi konusu bir daha nerde ve ne zaman bayılacağı bilinmeyen öğrencinin bayılacağı ana kadar konuşulmamak üzere unutulur gider.

Hata yapmaktan korktuk yıllarca. Ya yanlış yaparsak, ya yanlış anlaşılırsak ya da yaptıklarımızı düzeltemezsek diye çoğu kez izleyici olmayı yeğledik. Hayat gözlerimizin önünden kayıp geçti. Sesleri unuttuk önce, sonra da görüntüleri.

Hareketlerin tekrarını hayal etmemiz de imkansız, hele kahkahalar veya kızgınlıklarımız, ilk gezdiğimiz müze, gittiğimiz hayvanat bahçesi ve ilk izlediğimiz tiyatro oyunu. İlk ihaneti kendimiz kendimize yapıyor. Unutmak, unutulmaktan daha zor. Unuttuğumuz yaşamışlıklarımızdan öğreneceğimiz şeyler, yürüdüğümüz zaman içerisinde farklılıklar gösteriyor. Ancak kayıt olmayınca hatırlama, hatırlama olmayınca da anlama, fark ettiğinden ders çıkarma olmuyor. Bu günkü gözümüzle geçmişte göremediklerimize, fark edemediklerimize kıyaslayamadıklarımıza şans veremez oluyoruz.

(Yazıyı okumadan evvel bağlantıdaki videoyu izlemeniz tavsiye edilir. Videoyu izlemek için lütfen tıklayınız. )

Öğretmen: Anlat. Çocuklar. Demin ne yaptılar bunlar kızım sana? Gel, anlat şimdi. Bunlar sana ne yaptı?

Öğretmen tarafından sınavda 100 aldığı için seçilmiş sınıf başkanı: Öğretmenim, ben şimdi soru yazıyordum tahtaya.

Öğretmen: Evet

Başkan: Soruyu yazdım.

Öğretmen: Evet

Başkan: Çocuklara ben kendim cevapladım.

Öğretmen: Evet

Başkan: Tahtaya teker teker çıkarttım.

Öğretmenim, anlatsınlar diye. Anlasınlar diye. Diğer çocuklar bazı kişiler anlamıyor diye, anlatsınlar diye dedim. Oradan Burak diyor ki: "Ben bugün başkanım. Bu gün sana not veriyorum. Yok şöyle yaparım, böyle yaparım."